بنیادهای مدرن لیبرالیسم کلاسیک (راهنمای آکسفورد در تاریخ فلسفه سیاسی)

اصطلاحِ «لیبرالیسم» محصول سده نوزدهم است، اما فقط ملانقطی‌ترین تاریخ‏نویسان استفاده این اصطلاح را به آن دوره محدود می‏کنند. تا سده نوزدهم، دیوید هیوم و فایده‏گرایان شرح‏ های سنتی از حقوق و قرارداد را تضعیف کرده بودند و «لیبرالیسم» عمدتاً یک شیوة اصلاح ‏کننده اقتصادِ سیاسی معنا می‏داد. لیبرال‏ های سده نوزدهم بیشتر وارث آدام اسمیت بودند تا جان لاک، و از این نظر اصطلاح «لیبرالیسم» پس از تحول لیبرالیسمِ حقوق طبیعی «کلاسیک» استفاده شده است. دو الگو به شکل دادنِ تفسیر تاریخی سده هفدهم گرایش داشته‏ اند. فرض بر این است که «لیبرالیسم اولیه» دشمن پیروز بر الهیات سیاسی مسیحی یا جمهوری‏ خواهی باستانی است. این کتاب مبانی نظری لیبرالیسم را آشکار می‏کند: یعنی تعهد به حاکمیت انحصاری؛ اعتقاد به مصنوع بودن نظم سیاسی؛ فردگرایی اتمیستی؛ تعهد به برابری طبیعی و حاکمیت مردمی؛ استقرار زبان قانونیِ حقوق و قرارداد؛ ارجحیت دادن به ثبات به‏ عنوان هدف اصلی سیاست.