مطلقه گرایی یک اصطلاح سده نوزدهمی است که دقیقاً به این خاطر ابداع شد تا ناهمخوانی بین دکترین و قدرت را مورد توجه قرار دهد. منابع فکری مطلقه گرایی از رنسانس و اصلاح دینی بسیار قدیمی تر هستند. مطلقه گراییِ پادشاهان یکی از نتایج تصادفی و موقت توسعه حقوقی عمده اوایل دوره مدرن بود: پیدایش مفهوم حاکمیّت. پادشاهِ مطلقه سوار بر مفهومی بود که بعداً از آن فروافکنده شد. نظریه های حاکمیّتِ مطلقه عمدتاً از حقوق رومی بهره می بردند و اغلب به ایده تداوم فرمانروایی (translatio imperii) متوسل می شدند؛ میراثی که پادشاهی های مدرن از اتوریته فرمانروایی رومی استفاده کردند. حاکمیّت شاهان، که به دنبال غلبه بر قدرت مطلقة حاکمیّت الهی پاپ بود، نظریه حقوق خود را در الوهی بودن پادشاهان پنهان کرد. «حق الهی شاهان» اندیشه ای الهیاتی درباره یک مفهوم حقوقی بود، نه گونه ای عرفان گرایی؛ و مطلقه گرایان ندرتاً به پادشاهان نسبت هایی جادویی یا مقدس می دادند. مطلقه گرایان به وضوح وقتی نظریه فرمانبرداری را بیان می کنند یک شکل دینی را منظور دارند. نظریه مطلقه گرا شرحی از ریشه های اتوریته سیاسی [civic] ارائه می کند.
