دولت (راهنمای آکسفورد در تاریخ فلسفه سیاسی)

اغلب می‏گویند و می‏ شنویم که موضوع فلسفۀ سیاسی ماهیت دولت و توجیه آن است. گئورگ ویلهلم فریدریش هگل تصور می‏ کند علوم سیاسی «چیزی نیست جز تلاش برای درک و به تصویر کشیدنِ دولت، ‌‌به‌عنوان هستی ‏و موجودی ذاتاً عقلانی». جان راولز که به‌خوبی درک می‏کند «موضوع اصلی عدالت ساختار بنیادین جامعه است»، توجه خود را محدود به جامعه‏ ای می‏کند که «در حال حاضر ‏یک سیستم ‏بستۀ ‏ایزوله ‏‏از ‏‏سایر ‏‏جوامع ‏است» ‏و ‏فرض ‏را بر این می‏ گذارد که «تصور از یک جامعۀ ملی خودکفا، حد و مرزهای این طرح‌ها را تعیین می‏ کند». فیلسوفان سیاسی معاصر اغلب از این روش پیروی می‏ کنند و در مورد آنچه دولت‏ ها باید انجام دهند اختلاف‌نظر دارند و صرفاً تصورشان بر این است که دولت‏ ها کارگزاران اصلی عدالت یا اصلاحات هستند. به نظر می‏ رسد تاریخ فلسفه و سیر تکاملی مفاهیم سیاسی برای درک دولت بسیار اساسی‌اند. تأثیر حقوق رومی و حکومت جمهوری و بازکشف ارسطو در قرون دوازدهم و سیزدهم، برای این درک بسیار اهمیت دارند. دولت مدرن برای اولین بار در اروپای غربی در اوایل دوران مدرن ظهور کرد.