سنت مارکسی

کارل مارکس (1883-1818) و همکار و دوستِ دیرینه‏ اش، فریدریش انگلس (1895-1820)، به ‏حق در مقامِ بنیان‏ گذارانِ یک سنتِ بسیار مهم در تاریخِ فلسفه سیاسی به ‏شمار می ‏آیند. بااین‌همه، آن‏ هنگام که آثارشان را می‏ نوشتند، مطلقاً چنین هدفی نداشتند. رابطه آن‏ ها با سیاست به ‏عنوان فعالانِ آن عرصه و جهت‏ گیری‏ های سیاسیِ گسترده ‏شان به‏ عنوان سوسیالیست، از همان مراحل اولیه کارشان مشخص بود. سنتِ مارکسی که در اواخر عمر مارکس پی افکنده شد، مسلماً قسمی اندیشه و کنشِ سیاسی بود، اما پذیرش ایده‏ ها و متون منتخبِ سنت مذکور در جریان اصلی و آثار اصیلِ تاریخ فلسفه سیاسیِ انگلیسی ‏زبان، تحولی بود که عمدتاً پس از جنگ جهانی دوم اتفاق افتاد. اصطلاح ترکیبیِ مارکسیسم بر وجه تمایزاتِ بنیادینی سرپوش می‏ نهد که از لحاظ بافتاری به موضوعات فلسفی و سایر موضوعاتِ تفسیریِ متعلق به سنتِ مارکسی مرتبط می ‏شوند. روی‏ هم ‏رفته، سنتِ مارکسی ادای سهمی است به تاریخ فلسفه سیاسی، چراکه تأکید را می‏ گذارد بر مفاهیمی همچون فعالیت اقتصادی، طبقه اجتماعی، استثمار، دولت، ایدئولوژی، پیشرفت تاریخی، تغییراتِ انقلابی و جامعه خوبی که دارای خصلتِ سوسیالیستی یا کمونیستی است.