رهیافتِ زمینه محور (کوئنتین اسکینر و جان پوکاک)

رهیافت‏ هایِ تاریخی و زمینه محورِ گوناگونی به متن‏ ها وجود دارد که اغلب شامل هِرمِنُیْتیک، نظریه دریافت، و تاریخ‏ گراییِ جدید می‏ شوند. بااین‏حال، در تاریخِ فلسفه سیاسی، رهیافتِ زمینه محور اغلب به پوکاک و کوئنتین اسکینر مرتبط است، و گفته می‏ شود که مکتب کِیمبریج به‏ طور عمده از آن‏ ها تأثیر پذیرفته است. این کتاب برآمدنِ رهیافتِ زمینه‏ گرایی، استدلال‏ های نظری توجیه‏ کننده آن، و جایگاهِ فعلی و چشم‏ اندازِ آینده آن را مورد بررسی قرار می‏ دهد. لذا چندین بحث را در پِی دارد. نخست، عنوانِ «مکتبِ کِیمبریج» بسیار گمراه‏ کننده است: پوکاک و اسکینر کاملاً باهم تفاوت دارند، به‏ صورتی‏ که بسیاری دیگر از مورخانِ درگیر در این بحث به همه اظهاراتِ نظری و احکامِ روش ‏شناختیِ آن مشکوک هستند. دوم، زمینه‏ گرایی که به مثابه یک پراکتیسِ تاریخی شکل گرفت مرهونِ شیوه‏ هایِ تحقیقِ تجربه‏گرایانه مدرنیستی است: نظریه‏ های زمینه ‏گرا بعدتر شکل گرفتند، آن‏گونه که پوکاک و اسکینر به واژگانِ فلسفی چنگ زدند تا از آن پراکتیس دفاع کنند. سوم، تحولاتِ اخیر در زمینه‏ گرایی مستلزمِ دست کشیدن از این واژگان است: در غیابِ بحثِ نظریِ تجدیدشده، زمینه‏ گرایی امکان دارد دچار تجربی‏ گراییِ ساده لوحانه یا التقاط‏گراییِ بی‏ خاصیت شود.