مردمان فرهیخته و با فرهنگ، قدر و منزلت زن را دریافته و به طرق مختلف احترام خود را نسبت به آنان نشان داده اند که عملکرد زنان شخصیت و منش و جایگاه خانواده شان در جلب این حرمت بی تأثیر نبوده است. مردان صاحب نامی در تاریخ ایران به نام مادر، همسر و حتی ممدوح مؤنث خود اشتهار داشته اند.
نمونه های این امر تا قرن هشتم و نهم در منابع دیده می شود و پس از آن جملاتی نظیر: “در ذکر اناث، ادب مانع است” و درج نقطه چین به جای نام زنان نشان از تغییر روش دارد.
