نهضت ملى ايران داراى يك ايدئولوژى منسجم نبود. افق مرحلهاى و آرمانىاش به اندازه كافى واضح و برّا نبود. تشكيلات متناسبى نداشت، در نتيجه نمىتوانست آينده خود را تضمين كند. اما در كنار همه نداشتههايش از دو امتياز بزرگ برخوردار بود: حمايت افكار عمومى، و سياستهاى صحيح. به اتكاى همين دو عامل بود كه نهضت مىتوانست بهطور موقت، نقصهايش را نديده بگيرد.











