رویدادها که غالباً خصلتِ تراژیک دارند، بهسرعت و بهطرز چشمگیری در تجربۀ روزمرۀ مردم نفوذ میکنند. بنابراین، فشردهسازیِ فضا و زمان اتفاق میافتد، زیرا تکهچسبانیِ روایتهای منفصل در مورد قحطی، خشکسالی، کشتار، حوادث هستهای، حملات تروریستی، رسواییها و مواردی از این دست، وارد زندگی روزمره میشود و بدان شکل میدهد. از قرار معلوم، یک «زمان حالِ جهانی» تولید شده است که در آن مردم بیدرنگ از یک فاجعه به فاجعهای دیگر منتقل میشوند، آن هم بهشیوههایی که ظاهراً خارج از کنترل هستند. اینجا میتوان از جهانِ «همهجاگیریِ آنی» و بهویژه پرمخاطره سخن بهمیان آورد، همچنین با این اوصاف، احتمالِ درک فرایندهای از حیثِ زمانی سازمانیافته که در فجایعِ خبرساز به اوج میرسند و بهطور مرتب بهتصویر کشیده میشوند، بسیار کم است. فشردهسازیِ فضا ـ زمان این حس را تقویت میکند که ما در دنیایی از خطراتِ سرعتیافتۀ شدید و آنی بهسر میبریم.
