هایدگر چپ (سیاست ورزی زمان مند)

مارتین هایدگر مطلقاً گرایشِ چپ نداشت اما از نیمۀ دومِ قرنِ بیستم به ‏بعد، چپ‏ها و نظریه‏پردازانِ انتقادی ـ به‏ویژه در فرانسه ـ از او تأثیرِ بسیاری پذیرفتند. آن هنگام که آلن بدیو از رخدادی که باید انتظارش را کشید سخن گفت و اسلاوی ژیژک و جورجو آگامبن هم به‏عنوان متأثران از سنتِ فرانسوی به‏ترتیب از انفعالِ متقابل و ناتوانش سخن به‏میان آوردند، همه و همه ما را به‏یادِ اصطلاحِ گلاسنهایتِ هایدگر می‏اندازند، گلاسنهایت به این معنا که چیزها چنان که هستند به‏حالِ خود رها باشند و دازاین هم در این تعویق و تأخیر، انتظارِ آشکارگیِ نوپدید را بِکِشَد. و البته در منظومۀ فکریِ هایدگر، نه انتظار به‏معنای بی‏عملی است و نه لحظۀ آشکارگی جنبۀ انتزاعی دارد. انتظاری که هایدگر از آن سخن می‏گوید منتطرماندن برای وقوعِ حادثه‏ای در زمانِ آینده نیست، بلکه آماده‏شدن برای واقعه‏ای نامنتظر است و لحظۀ آشکارگی هم زمانِ حاضری است که عرصۀ تلاقیِ گذشته و آینده است، لحظۀ دیداری که از انضمامیت برخوردار است و در آن تصمیمِ قاطع اتخاذ می‏شود.