ما به بحث در باب اندیشه سیاسی احیاگران پروتستان در عصر احیای دینی می پردازیم. این بحث هردو گروهِ تاریخ نگاران و اندیشمندانی را دربرمی گیرد که عموماً هم شامل احیاگران «میانه رو» (به ویژه افرادی مانند مارتین لوتر ، جان کالوِن و هولدریخ زوینگلی ) و هم احیاگران «رادیکال» است. گرچه دغدغۀ سیاسی پروتستانتیسم عمیقاً مذهبی باقی ماند و اغلب احیاگران با چهره های گوناگون، این دیدگاه را که اقتدار امری دووجهی است، حفظ کردند، اما نظریه سیاسی آنها با تمرکزی که بر اقتدار دنیوی و ماهیت بنیادین، کارکرد و دامنۀ قدرت دولت داشت، مدرن بودنِ خود را عیان می ساخت. تشتت آرا نیز در اندیشه سیاسیِ احیای دینی بر سر این موضوع خود را نشان داد که آیا مقامات دنیوی باید نقشی مثبت و حتی رهبری کننده، که احیاگران پروتستان متعهد به آن بودند، در تجدید مسیحیت ایفا کنند؟ اواسط دهه 1520، شورش مردمی گسترده ای، معروف به جنگ دهقانان آلمانی، که تا حدودی الهام گرفته از جنبش احیای دینی بود، سبب سرنمونی انواع ایده های سیاسی مناقشه برانگیز شد. سرکوب شورش های دهقانی سبب تغییری اساسی در مسیر احیاگری شد و شکاف های جدیدی را نه تنها میان رهبران احیاگری و احیاگران رادیکال، بلکه در میان رادیکال های بازمانده نیز ایجاد کرد.
