کاهش انتشار گازهای گلخانه ای در محدود کردن خسارات ناشی از تغییر آب و هوا مؤثر خواهد بود. هر چند، کاهش این انتشارات ممکن است هزینه هایی را بر اقتصاد تحمیل کند، ولی حجم این خسارات در مقایسه با خسارات ناشی از بلایای طبیعی متاثر از تغییرات اقلیمی بسیار ناچیز است. این امر به ویژه در مورد کاهش انتشار گاز CO2 صادق است، زیرا عمده ی انتشار دی اکسید کربن از احتراق سوخت ناشی از فعالیت های صنعتی در بنگاه های اقتصادی است. با این وجود، اکثر تحلیلگران معتقدند که طراحی یک برنامه دقیق برای کاهش انتشارات CO2 فواید بیشتری نسبت به هزینه ها در پی خواهد داشت.
رویکردهای مختلفی جهت کاهش انتشار گازهای گلخانه ای در مجامع بین المللی معرفی شده اند. به نظر می رسد رویکردهای مبتنی بر ارائه انگیزه های مالی برای کاهش انتشار CO2 نسبت به رویکردهای دستوری و نظارتی که در آن دولت نسبت به میزان انتشار یا تکنولوژی های مورد استفاده تصمیم می گیرد، از کارایی بیشتری برخوردار است. سیاست هایی نظیر مالیات بر انتشار، سقف تعیین شده برای سطح کل سالانه انتشار به همراه سیستم سهمیه های انتشار قابل تجارت و برنامه ی سقف و مبادله انتشار (Cap-and-trade) توانسته اند مشارکت بیشتر بخش خصوصی را در کاهش انتشار، جلب کنند.
